47-Conan and the Emerald Lotus

Over dit boek

Productbeschrijving Eén tovenaar is slecht. Twee is een ramp... en nog een dodelijke ook. Want Conan, die weigerde de boosaardige tovenaar Ethram-Fal te helpen, is getroffen door een vloek die langzaam en onverbiddelijk het leven uit zijn machtige lijf perst. De enige die de vloek kan opheffen – behalve Ethram-Fal natuurlijk – is de tovenares Zelandra: een schoonheid met ravenzwart haar die alleen witte magie bedrijft... of dat beweert ze althans. Zelandra heeft aangeboden de vloek van de Cimmeriër af te nemen, als hij haar maar één kleine dienst bewijst: de dodelijke Emerald Lotus stelen uit de klauwen van Ethram-Fal, in diens onneembare woestijnvesting. Dit loopt nooit goed af, denkt Conan bij zichzelf. Zodra hekserij zich ermee gaat bemoeien, loopt de hele klus in het honderd! Helaas heeft hij gelijk. Fragment. © Herdrukt met toestemming. Alle rechten voorbehouden. Eén De nachtlucht was warm en benauwd, maar voelde poolkoud vergeleken met de bedompte atmosfeer in de herberg. Een stevige, robuust gebouwde man in het maliënhemd van een huurling uit Akkharia duwde de deur open en nam het tafereel in zich op. De hoofdzaal was ruim, maar vol met een bonte verzameling van locals, huurlingen en reizigers. De bezoeker haalde een eeltige hand door zijn grijzende haar en speurde de menigte af naar de man die hij kwam opzoeken. In de dichtstbijzijnde hoek gooiden enkele mannen met dobbelstenen, afwisselend juichend van triomf en vloekend van verlies. Het midden van de met zaagsel bestrooide vloer werd beheerst door een enorme tafel met het bijna kaalgepeuterde karkas van een heel gebraden varken. Mannen verdrongen zich eromheen, drinkend en schransend. "Ho, Shamtare!" donderde een stem boven het rumoer van de herberg uit. Daar, in de verste hoek, zat de man die hij zocht. Shamtare baande zich met geoefend gemak een weg over de vloer, ontwijkend langs wild gebarende dronkaards en drukke serveersters. Degene die zijn naam had geroepen hing tegen de achterwand van de herberg, met zijn lange gespierde benen op een tafel. Hij was een reusachtige, krachtig ogende man, wiens huid door onophoudelijke blootstelling aan de elementen tot donker brons was verbrand. Hij droeg een maliënhemd en een verbleekte broek van zwart katoen. Aan zijn middel hing een massief breedzwaard in een versleten lederen schede. Een witte lach spleet een gezicht dat beter leek te passen bij een frons, en doordringende blauwe ogen flitsten toen hij zijn wijnkruik in een branieachtige groet ophief en Shamtare gebaarde bij hem te komen zitten. Op het gehavende tafelblad lagen een brood en een stuk rundvlees, naast overvolle schalen met fruit, kaas en noten. Aan de korsten en schillen die overal verspreid lagen te zien, was er al een tijdje een soort feest aan de gang. "Conan," zei Shamtare, "ik dacht dat je zei dat je geld bijna op was." "Dat is ook zo," antwoordde de ander met een barbaars accent. "Wat dan nog? Morgen werk ik vast voor een van de huurlingenbendes van deze vervloekte stad, en vanavond merk ik dat ik de beschaving meer heb gemist dan ik besefte." De barbaar spoelde de woorden weg met een flinke slok wijn. Shamtare ging zitten en pakte een handvol rijp fruit. "Ver gereisd, hè?" vroeg hij, terwijl hij granaatappelpitjes in zijn mond stopte. "Ja, vanuit het hart van Kush dwars door de Stygische woestijnen. Het lijkt erop dat ik niet langer welkom ben in de zuidelijke koninkrijken." Shamtare trok verbaasd zijn dikke wenkbrauwen op. "Maar je bent toch zeker een Noorderling..." "Een Cimmeriër," zei Conan. "Maar ik heb heel wat gereisd." "Inderdaad," mompelde Shamtare, voor wie Cimmerië een koude, verre mythische plek was. "Maar over je keuze voor huurlingenwerk..." Conan nam een hap van het stuk rundvlees en kauwde enthousiast. "Probeer je me nog steeds over te halen om bij jouw bende te komen?" Shamtare stak zijn handen op. "Dat kun je me niet kwalijk nemen. Toen ik je zag optreden op het oefenveld, wist ik dat je een aanwinst zou zijn voor elke bende die je in dienst neemt. En je weet dat ik voor elke nieuwe rekruut een premie krijg. Ik geef toe dat ik, toen ik vroeg waar je vanavond zou eten, meer in gedachten had dan alleen een kruik met je soldaat maken. Ik zeg het nogmaals: Mamluke's Legion kan best een man gebruiken als

Auteur

John C. Hocking

Omvang

ca. 260 pagina’s

Leestijd

5 u 11 min

Hoofdstukken

38

Verschenen

24 oktober 2026

Talen

🇬🇧 EN · 🇵🇱 PL · 🇩🇪 DE · 🇫🇷 FR · 🇪🇸 ES · 🇮🇹 IT · 🇧🇷 PT-BR · 🇲🇽 ES-MX · 🇵🇹 PT · 🇺🇦 UK · 🇨🇿 CS · 🇸🇰 SK · 🇬🇷 EL · 🇭🇺 HU · 🇹🇷 TR · 🇳🇱 NL · 🇷🇴 RO · 🇧🇬 BG · 🇭🇷 HR · 🇷🇸 SR · 🇸🇮 SL · 🇱🇹 LT · 🇱🇻 LV · 🇪🇪 ET · 🇸🇪 SV · 🇩🇰 DA · 🇳🇴 NB · 🇫🇮 FI · 🇯🇵 JA · 🇰🇷 KO · 🇨🇳 ZH · 🇹🇼 ZH-TW · 🇮🇩 ID · 🇻🇳 VI · 🇹🇭 TH · 🇮🇳 HI · 🇸🇦 AR · 🇮🇱 HE

Edities

E-book

Drukformaat

Paperback, 10.6 × 17.5 cm, 320 pages

ISBN

9780812590616

Leeftijdsclassificatie

Tieners 13+